โรงเรียนเก่าในวันฝนตก

LifeNon DesignSep 24, 2015By Sittipong Sirimaskasem

วันนี้มีธุระให้แวะไปโรงเรียนที่เคยเรียนสมัยประถมฯ

ไปแล้วก็นั่งคุยกับคุณครูที่เคยสอนเราตอนเด็ก ครูเล่าให้ฟังว่าที่นี่เวลาใครเก็บเงินได้ในโรงเรียนครูจะประกาศชื่อหน้าเสาธง แล้วนักเรียนเกือบสองพันคนจะปรบมือให้

เป็นรางวัลแห่งความซื่อสัตย์

ที่หน้าเสาธงนี้เองจะมีพื้นที่ยกสูงเสมือนเวที และเวทีที่ว่านี้ผมเคยได้มายืนเดี่ยว ๆ ถึงสี่ครั้ง

ครั้งแรกจะว่ายืนก็ไม่ใช่ เรียกว่าคุกเข่าจะดีกว่า คุณครูประกาศว่าผมเป็นเด็กขี้เกียจที่สุดในโรงเรียน การบ้านไม่ส่ง ซึ่งรางวัลที่ผมได้ก็คือการโดนฟาดที่ก้น..

ฟาดกี่ครั้งจำไม่ได้ จำได้แต่ว่าเสียงมันดังเข้าไมโครโฟนออกลำโพงทะลุไปถึงร้านค้าด้านนอก

ฟาดเสร็จช่วงเที่ยงผมต้องมานั่งคุกเข่าตรงนี้ให้คนอื่นได้ชมหน้าตาคนขี้เกียจกันอีก

อายมากขอบอก.. แต่ก็ยังมีครั้งที่สอง

ครั้งที่สามผมขึ้นมาบนเวทีเดียวกันนี้ในฐานะนักดนตรีเล่นเดี่ยวอิเล็กโทนให้พ่อแม่และคุณครูได้ฟัง

ครั้งที่สี่ขึ้นมาเป็นตัวแทนศิษย์เก่ามอบทุนการศึกษา

สองครั้งหลังแม้จะน่าปลื้มแต่ผมแทบจำมันไม่ได้ แต่สองครั้งแรกกลับจำขึ้นใจ และฝังใจไว้ว่าจะไม่กลับไปขึ้นเวทีท่าเดิมอีกแล้ว

บนเวทีเดียวกันมีทั้งเรื่องน่าชมเชยและเรื่องน่าอาย แต่ไม่ว่าจะน่าไหนเวทีนี้ล้วนสร้างคนดี

นึก ๆ ไปแล้วเวทีก็อยู่ของมัน มีแต่คุณครูเท่านั้นแหละที่คอยตบซ้ายตบขวาให้เราเดินอยู่ในลู่ในทางที่ถูกที่ควร

ผมจึงเฉย ๆ ถ้าเด็กยุคนี้จะถูกคุณครูตี และไม่เคยไปโวยวายว่าคุณครูทำร้ายเด็ก

เพราะถ้าเสียงไม้ฟาดก้นผมไม่ดังทะลุออกไปข้างนอกโรงเรียนในวันนั้น ผมก็อาจจะยังขี้เกียจจนถึงวันนี้ใครจะรู้


เก่ง สิทธิพงศ์ ศิริมาศเกษม (facebook: GengSittipong)

  • Creative/ Designer, CEO บริษัท RGB72 จำกัด
  • Admin Page “Creative Wisdom
  • Columnist GM Magazine, GMBiz และ SCB SME
  • Speaker และ Mentor StartUps
  • Host ผู้จัดงาน Creative Talk
  • Director/Curator The A-Class